Czuwaj

4-5/2001

 Poprzedni numer  Strona nadrzędna  Następny numer


Napisz do nas:
czuwaj@zhp.org.pl
RUCHY PROGRAMOWO-METOYCZNE

Wędrownictwo

W grudniu 2000 r. z inicjatywy grupy instruktorów został reaktywowany Ruch Programowo-Metodyczny "Wędrownictwo" i wpisany przez Naczelnika ZHP do rejestru ruchów programowo-metodycznych pod nr. 6.

Korzenie

KORZENI ruchu wędrowniczego należy szukać u zarania harcerstwa, gdy do tworzących się drużyn skautowych wstępowała młodzież chcąca walczyć o niepodległość Polski. Młodzież harcerska brała później udział w walkach o niepodległość w czasie powstania wielkopolskiego, powstań śląskich oraz wojny polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań

WOJENNYCH, w latach 20-tych, nastąpił kryzys programowy i odpływ młodzieży starszej z organizacji. Poszukiwano nowych sposobów pracy z młodymi ludźmi - 16-18-latkami, którzy szukali innych wyzwań niż te, które proponowało im harcerstwo do tej pory. Jednym z przykładów takiej działalności było utworzenie przez wileńską "Czarną Trzynastkę" w 1925 r. Klubu Włóczęgów, gdzie zaproponowano nowe rozwiązania dla tej grupy wiekowej. W latach 30-tych tak w Organizacji Harcerek, jak i w Organizacji Harcerzy wypracowano system pracy zwany "wędrowniczym". Utworzono trzecią gałąź wiekową pod nazwą wędrowniczki i skauci (w organizacji męskiej nazwę wędrownicy przyjęto w roku 1948). W 1938 r. wprowadzono "naramiennik wędrowniczy", który noszony na lewym pagonie munduru do dzisiaj funkcjonuje w środowiskach jako symbol wyróżniający harcerki-wędrowniczki i harcerzy-wędrowników. We pełnym wdrożeniu wędrownictwa przeszkodziła jednak II wojna światowa.

PO wojnie ruch wędrowniczy rozwijał się głównie w ZHP poza granicami Kraju. W Polsce próby oddziaływań i nacisków politycznych na najstarszą młodzież w naszej organizacji doprowadziły do zrezygnowania z dalszego systematycznego wdrażania idei wędrowniczych. Pojedyncze próby powrotu do wędrownictwa przez długie lata nie znajdowały poparcia u władz. W latach 80-tych na założeniach wędrownictwa intuicyjnie budowano podstawy pracy z pionem starszoharcerskim. Do idei wędrowniczych powrócono po roku 1989, gdy powstał Ruch Programowo-Metodyczny "Wędrownictwo", który w latach 90-tych stał się głównym nośnikiem myśli wędrowniczej w ZHP.

Założenia ideowe

W pionie starszoharcerskim najważniejsze w wychowaniu jest wędrownictwo, czyli postawa wobec świata, w której przeważa pierwiastek samodzielnego jego poznawania, wyboru najbardziej interesujących zagadnień i dostrzeżenia ważnych społecznych problemów zgodnie ze starszoharcerską dewizą "Wyjdź w świat - zobacz - pomyśl - pomóż" oraz "Wędrujemy przez świat po problemach, do Człowieka". Harcerze stawiają przed sobą ambitne cele (wyczyn). Zadania podejmują i wykonują indywidualnie albo w harcerskim zespole. (...)

(FRAGMENT Uchwały nr 22 Rady Naczelnej ZHP z dnia 4.04.1992 r. "Harcerski System Wychowawczy")

WĘDROWNICTWO to ruch młodzieży starszej (16 -24 letniej) i instruktorów w ZHP, polegający na świadomej, twórczej i aktywnej postawie wobec ludzi, harcerstwa oraz świata. Postawę tę wyróżnia samodzielne i zespołowe jego poznawanie przez wędrówkę po miejscach i zagadnieniach.

CELEM WĘDROWNICTWA jest stwarzanie młodzieży starszej optymalnie wszechstronnych warunków do rozwoju społecznego, intelektualnego, duchowego i fizycznego.

FUNDAMENTEM Wędrownictwa jest Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie oraz Kodeks Wędrowników, a kanony pracy wędrowniczej (filozofię działania) określają:

1. dewiza wędrownicza: Wyjdź w świat - zobacz - pomyśl - pomóż, czyli działaj.

2. zasady: pracy nad sobą, szukania miejsca w społeczeństwie, służby.

Kodeks wędrowniczy

B wędrownikiem to niemała sztuka, a dostępna tylko dla tych, którzy prezentują prawdziwie harcerską postawę. Wędrownikowi nie wystarcza znajomość miejsca zamieszkania; wędrownika ciekawi świat; wędrownik, patrząc w swą przyszłość, pragnie odnaleźć własną ścieżkę.

WĘDROWANIE to znacznie więcej niż przemierzanie kilometrów czy wytrwałość fizyczna. To sztuka wchłaniania życia, które nas otacza, to oczy i uszy otwarte, to tajemnica współodczuwania przyrody i człowieka. Wędrówką nie będzie przyspieszony tupot nóg, nadmiar krzykliwego humoru, lecz właśnie cisza wśród ciszy lasu, skupienie wobec wschodów czy zachodów słońca. To wyczucie wędrownik łatwo odszuka w sobie.

WĘDROWNIK - jest zawsze gotów nieść pomoc.

WĘDROWNIK - bardziej niż jakikolwiek inny harcerz jest przyjacielem całego świata. Wędrownika ciągnie siła nieprzeparta w dal na coraz to nowe, nieznane szlaki, nie pozwala zastygnąć mu w wygodnym, osiadłym życiu, toczącym się zbyt wolno.

WĘDROWNIK - spostrzega urok życia wszędzie, gdziekolwiek się znajdzie, gdyż odkrywa to, czego inni w pozornej monotonii codziennych dni dopatrzyć się nie umieją. Wędrownik zna radość trudnych zwycięstw, urok przyrody, piękno zdobywania samotnie nie wydeptanych ścieżek.

WĘDROWNIK - stale uprawia wędrówki, wędruje w zimie, w lecie, na wsi, w mieście, tropi miejsca, gdzie może być pożyteczny. Drogę jego wędrówki wyznaczają wartości zawarte w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim.

Spotkanie

W dniu 1 kwietnia 2001 r. w Warszawie odbyło się spotkanie dziesięciu instruktorek

I instruktorów, którzy przyczynili się do reaktywowania ruchu. Na spotkaniu uzgodniono nasze podstawy ideowo-programowe. Została również wybrana Kapituła Ruchu.

"WĘDROWNICTWO" jest samorządnym ruchem, jednoczącym i skupiającym środowiska wędrownicze. Celem działania ruchu jest także tworzenie wspólnoty, która w świadomy sposób kreuje rozwój własny, środowiska lokalnego oraz ZHP.

WYDAJE nam się, że pora już skończyć czas podziałów i zacząć zgodnie z ideą braterstwa wspierać się w codziennej pracy. Mocno wierzymy, że wędrownicy potrafią stanąć razem wokół wędrowniczej watry. Nasza watra wędrownicza zapewnia miejsce dla każdego środowiska starszoharcerskiego - drużyny, namiestnictwa, kręgu, zastępu, innych wspólnot starszoharcerskich oraz dla instruktorów, którzy w swojej codziennej pracy stosują i doskonalą wędrownictwo - jako sposób pracy z młodzieżą starszą w ZHP.

JEŚLI pracujesz w środowisku wędrowniczym, jeśli chciałbyś wzbogacić nas o doświadczenia i dorobek swego środowiska - przyłącz się do nas! Członkiem ruchu może zostać instruktor bądź środowisko starszoharcerskie po złożeniu pisemnej deklaracji.

JEŚLI chcesz przeczytać podstawowe dokumenty ruchu (Podstawy ideowe, Zasady działania ruchu, deklaracje), zajrzyj na stronę www.wedrownictwo.hg.pl. Możesz też skontaktować się z nami pod adresem

E-MAIL: wedrownictwo@wp.pl.

DO zobaczenia na XVI PZHS!

hm. Anna Filipow

przewodnicząca Ruchu Programowo-Metodycznego "Wędrownictwo"



 Generuje GazEla